(کنکاشی در صد سفرنامه دوران صفویه و قاجار) نویسنده : عهدیه اسدپور کودک در تاریخ، به عنوان موجودی که دارای هویت و وجودی مستقل است و جایگاه خاص خود را در اجتماع دارد به حساب نمی‌آمد و این عضو کوچک جامعه بدون درک کامل دنیای کودکی با جبر جامعه خود بسیار زود به دنیای بزرگسالان ملحق می‌شد. فرایندی جبری که قبل از دوران معاصر تاریخی، غالب کودکان جهان آن را می‌پیمودند. توجه جامعه ایرانی به «کودک» نیز از این قاعده مستثنا نبوده است. کودکان ایرانی به محض اینکه از شیر مادر محروم می‌شدند به عنوان بزرگسالانی در نظر گرفته می‌شدند که صرفاً از نظر جثّه کوچک‌تر از آنان هستند. این نوع از تفکر در باب کودک را می‌توان به روشنی در طرز پوشش آنان مشاهده نمود. نکته‌ای که خارجیان سفر کرده به سرزمین ایران نیز بدان اشاره کرده‌اند. این کتاب با نگاهی علمی و دقیق اول وضعیت کودکان را بررسی می‌کند و بعد از آن به ازدواج کودکان در آن دوران می پردازد.