(حوادث سال 1387) نویسنده : داود علی‌بابایی نویسنده بدون داشتن هیچگونه گرایش گروهی و سیاسی، به حوادث نیمه ی دوم سال 1387 می پردازد و ضمن ارائه ی نامه ها و گفتگوهای گوناگون، رابطه ی احمدی نژاد و مصباح یزدی، وضع چین در برابر پرونده ی هسته ای ایران برپایه رویکرد نئولیبرال، سیاست خارجی و داخلی در دوره نخست ریاست جمهوری، دیپلماسی دولت نهم، سفر احمدی نژاد به نیویورک و مسئله ای به نام ویزا، سخنرانی محمود احمدی نژاد در سازمان ملل، اقتصاد، ماهواره ی امید و بسیاری مسائل دیگر را مورد بررسی قرار می دهد. او تنش های داخلی و خارجی دولت نهم را به تصویر می کشد. گزیده ای از کتاب : با انتخاب دکتر محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری ایران اسلامی، براساس تعریف مجدد از عناصر سه گانه ی عزت، حکمت و مصلحت با شعار «نه شرقی، نه غربی» سیاست خارجی به سمت اصولگرایی متمایل شد. در این فرایند اهتمام به بازیابی اهداف و تلاش ها در جهت محوریت نقش ایران در عرصه های بین المللی با اتکا به مسائلی چون کسب دانش هسته ای از اولویت برخوردار گردید. چنین رویکردی در ارتباط با مسئله ی هسته ای ایران و تداوم اصول استراتژیک در بحث فوق از طریق به کارگیری تاکتیک های مختلف در رسیدن به هدف، دولت نهم را به اجرای سیاست تداوم در عین تغییر سوق داد. بنابراین سیاست خارجی دولت نهم استفاده از ابتکارات و تغییرات تاکتیکی در ظرف های زمانی- مکانی مختص به خود بود که می توان سیاست خارجی رو به جلو را یکی از نشانه های این تغییر برشمرد و ارزیابی کرد. دولت نهم ضمن نفی انفعال در سیاست خارجی، معتقد بود جمهوری اسلامی ایران باید دیپلماسی فعال را در عرصه ی روابط خارجی پی گیرد. زیرا سیاست انفعالی و منعطف ممکن است این توهم را ایجاد کند که ایران از موضعی ضعیف با مسائل برخورد می کند.