نویسنده : زهرا بزاززاده و ... پنج دختر جوان دانشجو که بدون اطلاع خانواده هایشان تصمیم به گردشی یک روزه در یکی از شهرهای نزدیک و اجاره ویلا گرفته اند، هر یک برای فرار از دغدغه ها و مشکلاتشان راهی این سفر می شوند. سفری که گویی به عمد و برای نابودی «من» حقیقی شان، آن ها را دور هم جمع کرده است. یک بازی دست ساز ساده همراه با یک گردونه و چند کارت، با رو کردن حقایقی درباره ی هریک از این پنج نفر، ترسی عمیق به جانشان می اندازد. روایت شدن هربخش کتاب توسط یکی از دانشجویان بر جذابیت این داستان می افزاید و از زوایای گوناگون آن را به تصویر می کشد. گزیده ای از کتاب : برای دومین بار جلوی نامادری ام زانو زدم، زانو زدم برای سابیدن کف آشپزخانه. مجبورم می کرد در خانه ی خودم همچون کنیز کار کنم. ذات پلیدی همانند آن پیرزن خرفت در داستان سفیدبرفی داشت، اما من سفیدبرفی نبودم؛ من تینو بودم، همان تینوی مغرور که دست به سیاه و سفید نمی زد. حالا دنیایم سیاه و سفید شده بود و شده بودم دختری درمانده از کتک های هرروزه ی نامادری اش. یا باید خودم را می کشتم یا به زندگی آن زن، که نام «مادر» را حرام می دانستم برایش، پایان می دادم. مرا ترسو بار آورده بود. از کتک هایش می ترسیدم، از جیغ هایش می ترسیدم، از نگاه هایش می ترسیدم. شب ها در اتاقم را قفل می کردم که مبادا در شب فکر خفه کردنم به سرش بزند. پدرم حرف هایم را باور نمی کرد، از دست دادنش مرا بیشتر می ترساند. نامادری ام همیشه جلوی پدرم نقاب مهربانی به صورت می زد. پدرم می گفت یک جاهایی مواجه شدن با ترس یکی از راه های درمان آن است. سعی داشتم خودم را درگیر کنم، درگیر ترس هایم. یک لیست بلند از همه ی ترس های کهنه ام نوشته بودم. او نمی دانست من بیشتر به باور شدن نیاز داشتم تا مواجه شدن با ترس هایم.