نویسنده : شهروز محمدی این کتاب از نوشته ها و مقالاتی حاصل شده که مولف که با بهره گیری از مطالب و سخنان بزرگان در باب موضوعات مختلف نگارش کرده و آن ها را بر اساس قرابت معنایی شان در کنار یکدیگر قرار داده است تا فرصتی را برای تامل مخاطب به ویژه خواننده جوان فراهم بیاورد و او را به پرسشگری سوق دهد. در این اثر از خوشبختی می خوانیم، از موهبتی به نام درک عقلی، از زبان مشترک انسان ها، از بلایی هم چون سیل، از آرامشی که فدای آسایش می شود و از بسیاری موضوعات متنوع دیگر. گزیده ای از کتاب : دلیل عمده ای که ما نمی توانیم یکدیگر را درک کنیم این است که هرکسی به سبب ساختار وجودی خود جهان پیرامون خود را از زاویه دید خود می نگرد و آن را درک می کند و قطعا درک او از جهان و حوادث با درک کس دیگری متفاوت خواهد بود و تفسیری که او برای خود قائل می شود اهمیت، ارزش و اعتبار بیشتری نسبت به دیگران دارد. بنابراین، خود را در معرض بهترین قضاوت ها را قرار می دهد و دیگری هم به همین ترتیب چون از زاویه دید خود حوادث را برداشت و تفسیر می کند درک او هم متفاوت از بقیه خواهد بود و به همین دلیل خود را در موقعیت بهتر و منطقی تر می یابد. حالا این نزاع به هیچ عنوان با صحبت کردن حل نخواهد شد و زبان مشترک ما در این میان کارایی خود را از دست خواهد داد و به عدم تفاهم ما کمکی نخواهد کرد و ما فقط با زبان مشترک به توجیه خود خواهیم پرداخت، در حالی که از درک سخنان دیگری ناتوان خواهیم شد. در اینجا ممکن است عشق به کمک ما بیاید و ممکن است ما به سبب علاقه مان به یکدیگر از خواسته هایمان بگذریم و خواسته های طرف مقابل را بر خواسته های خود ترجیح دهیم و در اینجا ماجرا شاید ختم به خیر شود، زیرا با کوتاه آمدن یک طرف پایان می یابد. اما شاید این روش چندان دوام نداشته باشد و به سبب کوتاه آمدن یکی، کم کم موجب تسلط دیگری بر او شود. در حالی که اگر ما با زبان مشترک انسان ها با یکدیگر صحبت و مراوده کنیم قطعا یکدیگر را درک خواهیم کرد و نیازی به کوتاه آمدن هیچ کس هم نیست. زبان مشترک در ساختار وجودی همه ما انسان ها قرار دارد و آن همان فطرت خدادادی ماست که هرچند ممکن است در اثر نادیده گرفتن حالت خاموشی به خود بگیرد، اما به صورت ازلی در نهاد تک تک ما قرار داده شده است.