(گفت‌و‌گو با احمد طالبی‌نژاد) به کوشش : مهرداد شمشیربندی دیباچه : جهانبخش نورایی بخشی از گفتگوی این کتاب : مهرداد شمشیربندی: در تاریخ نقد نویسی ایران، شمیم بهار» منتقدی است که شاید ده نقد بیشتر در کارنامه اش نداشته باشد. اما بسیار مطرح است و از نظر بعضی، بزرگ ترین نقدنویس تاریخ ایران است. به نظر شما چرا در مورد شمیم بهار» چنین نظری وجود دارد؟ احمد طالبی نژاد: راستش من نقدهای شمیم بهار» را بیشتر بعد از انقلاب خوانده ام؛ زیاد هم نیستند. خب در بزرگی او هیچ تردیدی نیست، ولی نقدهای خشت و آینه» و خانه سیاه است» را که خواندم به این نتیجه رسیدم که او ظاهراً خُرده حسابهایی با ابراهیم گلستان» داشته و در این دو نقد با او تسویه حساب کرده است. از او بعید بود. با اینکه می دانستم آدم بسیار با سوادی بوده. در اینکه آدم بزرگ و تاثیرگذاری بوده، هیچ شکی نیست و بعضی ها افتخار خود می دانند که در کلاس های او حضور داشته اند، مثل آقای تربیت» یا بهزاد رحیمیان». منتها بعد از انقلاب خودش را خانه نشین کرد. شاید هم حق داشت. به هر حال بنا بر عواملی از جمله مشکل عقیدتی که لازم نیست ذکرش کنم، به کار ادامه نداد و در نتیجه امروز خیلی از جوانان، حتا آنها که می نویسند، او را نمی شناسند و شاید از او هیچ چیز نخوانده باشند. به نظر من این گوشه نشینی یا کناره گیری، فضیلت نیست. اگر انسان سواد و دانشی دارد تا حد امکان، باید در اختیار دیگران بگذارد. مگر بیضایی» همین وضعیت را نداشت؟ بیضایی» هم در سالهای بعد از انقلاب همین مشکل عقیدتی و موقعیت شمیم بهار» را داشت، ولی پایداری کرد و ادامه داد و الان بیضایی» در فرهنگ ما حضور دارد. به نظر من شمیم بهار» خودش را مقطوع النسل کرد.