نویسنده : راجر هرست ترجمه : ساناهین تیکرانیان سنین کودکی بهترین زمان برای تربیت فرزندانی شاد است چرا که در این دوره شخصیت آن ها به درستی شکل نگرفته و ما می توانیم با استفاده از راهکار های مناسب به شخصیت آن ها شکل دهیم و نقش مهمی در شاد بودن فرزندانمان ایفا کنیم. به همین منظور راجر هرست در کتاب پیش رو در قالب گفتگو با مادری فرضی به ارائۀ نه مرحلۀ ساده و کاربردی دربارۀ شادی می پردازد و این فرصت را در اختیار شما قرار می دهد که با تربیت فرزندان شاد آینده ای مملو از خوشبختی را برای آن ها بسازید. گزیده ای از کتاب : راجرز: کودکی که عادت دارد از طرف پدر و مادر خود حمایت شود، چطور باید یاد بگیرد که مراقب خود باشد؟ کجا باید مهارت و تجربۀ زندگی مستقل را کسب نماید؟ مادر جوان: فکر می کنم به موقعش، خود او بعد از کسب تجربه زندگی، می آموزد که دنبال علایق خود برود. راجرز: پس شما در دوران کودکی و نوجوانی کودکان را حفاظت می کنید و بعد می گذارید تا دنبال زندگی خود بروند، پیشنهاد شما این است؟ مادر جوان: تقریبا، بله. راجرز: بعد از دورۀ نوجوانی، کودک از درون پیلۀ والدین خارج می شود، در حالی که آموزشی برای حفاظت از خود ندیده است پس باید یک سری از مهارت ها را خیلی سریع بیاموزد تا با خطرات دبیرستان و کالج رو به رو شود، در حالی که برای آموختن آن مهارت ها خیلی دیر شده است. بهتر بود به کودک اجازه داده می شد که این مهارت ها را در بچگی بیاموزد، تا در هنگام نوجوانی و جوانی کاملا آمادۀ رویارویی با مشکلات زندگی باشد. مادر جوان: ممکن است کودک با مشاهده بیاموزد. راجرز: بله، ولی این کافی نیست. باید مشاهده های خود را تجربه نماید؛ اینجاست که آزمون و خطا به کمک می آید. مادر جوان: یعنی والدین باید کنار بایستند و لغزیدن کودکان را مشاهده کنند؟ راجرز: نه، والدین می توانند در عین حال که حامی هستند، راهنما هم باشند. آنچه آموزش را کند می کند، این است که والدین بخواهند راه کودکان را با دادن نظریه ها و تجربه های خود به آنها هموار نمایند. در مسائل مختلف، چه مسائل فرزندان در مدرسه و چه رفتار با خواهر و برادر، شاید تنها میزان کمی از حمایت و محافظت مجاز باشد. متاسفانه، هنگامی که والدین حامی و کنترل کننده هستند، بیشتر به کودکان آسیب می زنند تا برای آنها مفید باشند.