(برای فرزندمان باغبان باشیم یا نجار؟) نویسنده : آلیسون گوپنیک ترجمه : مینا قاجارگر نویسنده در کتاب پیش رو به این نگاه زیان بار و نادرست والدین به فرزندپروری یعنی شکل دادن دقیق و هدفمند به فرزندان و زندگی آن ها جهت پرورش یک بزرگ سال موفق، می پردازد. او والد بودن را یک رابطه عمیق و منحصربه فرد انسانی و یک نوع خاص عشق ورزیدن معرفی می کند که مقصد را برای کودکان تعیین نمی کند بلکه قدرت و مایه آغاز سفر را به آن ها می بخشد. آلیسون گوپنیک با تمرکز بر روی دو نوع پارادکس با عناوین پارادکس های عشق و پارادکس های یادگیری چگونگی تربیت فرزندانی انعطاف پذیر، خلاق و مقاوم را بدون شکل دادن و نشان دادن راه به آن ها می آموزد. گزیده ای از کتاب : نوزادان «ایمن» هنگامی که از مادرانشان دور می شوند، ناراحت هستند و وقتی دوباره آن ها را می بینند، خوشحال می شوند. در مقابل، نوزادان «اجتنابی» وقتی مادرشان آن ها را ترک می کند، روی خود را برمی گردانند و وقتی بازمی گردد هم به طور فعالانه از نگریستن به او اجتناب می کنند. آن ها طوری رفتار می کنند که گویی اصلا برایشان مهم نیست. اما در یکی از غم انگیزترین یافته های کل علم روان شناسی، معلوم شد اگر ضربان قلب نوزادان «اجتنابی» را اندازه بگیرید، کشف می کنید که آن ها واقعا به طرز وحشتناکی ناراحت اند، فقط یاد گرفته اند که احساساتشان را پنهان کنند.