نویسنده : کالین هوور ترجمه : مریم رفیعی گراهام و کوئین که در پی خیانت نامزدهایشان با یکدیگر آشنا شده و با عشقی عمیق و آتشین با هم ازدواج کرده اند، اکنون پس از گذشت هفت سال از زندگی مشترکشان، با وجود مهر و محبت میانشان، دیگر زبان یکدیگر را نمی فهمند. کوئین که از بچه دار نشدنش احساس ناقص بودن می کند، بیشترین سهم را در سردی این رابطه دارد. با هربار دست زدن گراهام به او، این احساس در وجودش پدیدار می شود که شاید هیچوقت مادر نشود. از این رو از همسرش فاصله می گیرد. از طرفی به خاطر گذشته ی گراهام آن ها قادر به فرزندخواندگی هم نیستند. “تنها چیزی که می تواند نجاتبخش شان باشد، همان چیزی است که ممکن است زندگی مشترکشان را به مرز فروپاشی بکشاند.” رمان از دو بخش گذشته و حال تشکیل شده است که در بخش گذشته ماجرای زیبا و خواندنی آشنایی گراهام و کوئین روایت می شود. گزیده ای از کتاب : این منم که نازا هستم، نه گراهام. آیا او هم باید برای نازایی من تنبیه شود؟ می گوید بچه به اندازه ی من برایش مهم نیست، ولی می دانم این را برای ناراحت نکردن من می گوید. و چون هنوز امیدوار است. ولی ده یا بیست سال دیگر از من متنفر خواهد شد. آدم است دیگر. وقتی این افکار به سراغم می آیند، حس می کنم خودخواهم. هر بار من و گراهام برای بچه دار شدن تلاش می کنیم، حس می کنم خودخواهم، چون به امیدی چنگ انداخته ام که وجود ندارد و او را در ازدواجی دنبال خود می کشانم که در نهایت برای هر دویمان کسل کننده خواهد شد.