نویسنده : سوزان ویلیامز ترجمه : ملیحه صفایی قصه ای از گل پری های کوچکی که در کلاس خانم سوسن درس هایی برای یاری رساندن به انسان ها می آموزند و در کنار یکدیگر ماجراهایی جذاب را تجربه میکنند. برای اولین بار قرار است پریان با انسان ها رو به رو شوند، آن ها تمرین های فراوانی انجام داده اند و مینا مشتاق است تا درس هایی را که تا کنون آموزش دیده به صورت عملی تجربه کند، او شوق بسیاری برای این کار دارد و با علاقه ای زیاد سوار بر کالسکه طلایی به شهر آدم ها سفر می کند. گزیده ای از کتاب : از آن بالا با دقت به چیزی که نینا روی زمین نوشته بود، نگاه کرد. نینا نوشته بود: «من این جا خیلی تنها هستم. ای کاش، یک دوست داشتم!» و در حالی که آه می کشید، با چوبی که در دست داشت، کلماتی را که نوشته بود پاک کرد. مینا با خودش گفت: «اوه خدای من! نینای بیچاره واقعا به کمک احتیاج دارد!» مطمئنا، مینا نمی توانست چوب جادویش را تکان بدهد و به وسیله ی جادو برای او یک دوست بسازد. اما می خواست سعی کند تا با برآورده کردن یک آرزوی ساده تر، نینا را کمی خوش حال کند. اگر نینا دیروز به نفع آن ها حرف نزده بود، ممکن بود شقایق هنوز هم در یک ظرف شیشه ای زندانی باشد یا…! مینا به طرف زمین پرواز کرد. این فرصتی برای ملاقات با نینا بود. او فکر کرد، بهترین کار این است که خودش را به شکل یک دختر در بیاورد. در این صورت اصلا نیازی نبود که در قیافه اش خیلی تغییر ایجاد کند؛ فقط باید اندازه ی خودش را کمی بزرگ تر می کرد. مینا به سرعت پشت درخت پنهان شد و با چوب جادویی به خودش ضربه زد. طلسم نامرئی بودن شکسته شد و او بلافاصله به دختری در اندازه ی نینا تبدیل شد.