این کتاب درباره انقلاب‌های بدون «ایده‌های انقلابی» است. انقلاب‌هایی که ویژگی‌های خاص دوران نئولیبرال ما به آنها شکل داده‌اند. این کتاب بر بهار عربی متمرکز است، خیزش‌های انقلابی قابل‏ توجهی که از قضا در زمانی که ایده انقلاب از بین رفته بود، شتابان وارد صحنه سیاسی شد. بدین ترتیب، این کتاب نه روایتی ساده از بهار عربی است و نه اثری درباره امور جاری. هدف اصلی آن درک این رویدادهای سیاسی خارق‌العاده، در درجه اول در تونس و مصر، درک پویایی آنها، تجزیه و تحلیل روند بسیج آنها، بررسی تناقض‌ نماهای موجود در آنها، و برجسته کردن وعده‌های آنها از یک چشم‌انداز جهانی، تاریخی و مقایسه‌ای است. این کتاب به همان اندازه که به جزئیات عملیات واقعی این انقلاب‌ها می‌پردازد، اثری درباره نظریه اجتماعی و تلاشی فروتنانه برای معرفی اصطلاحات و بینش‌ها برای درک بهتر این رویداد‌های سیاسی است.