این رمان از سویی به بررسی وقایع اروپا در سالهای ابتدایی قرن بیستم و سالهای جنگ اول جهانی می‌پردازد و از سویی دیگر همگام با آن شرح وقایع خانواده ثروتمند و فرهیخته فرانسوی یعنی خانواده تیبو را توصیف می‌کند. فرزند کوچک این خانواده، ژاک تیبو با روح سرکش و رام نشدنی اش سرنوشت خود را در دنیای پیرامونش می‌جوید و خانواده را ترک می‌گوید. او در تعامل با اندیشه‌های سوسیالیستی اش به تضاد با خوشبختی و زندگی ایده‌آل در کنار کسی که دوستش دارد می‌رسد.این کتاب که برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۳۷ می‌باشد را یکی از بزرگترین رمان‌های قرن دانسته‌اند. بررسی دقیق و موشکافانه وقایع فرانسه پیش از جنگ جهانی جلد سوم و چهارم کتاب را تا حد یک سند تاریخی ارزشمند جلوه می‌کنند. روژه مارتن دوگار خود در مراسم دریافت جایزه نوبل می‌گوید: ((رمان نویس واقعی کسی است که می‌خواهد همواره در شناخت انسان پیش تر برود و در هریک از شخصیت‌هایی که می‌آفریند زندگی فردی را آشکار کند، یعنی نشان دهد که هر موجود انسانی نمونه ایست که هرگز تکرار نخواهد شد. اگر اثر رمان نویس بخت جاودانگی داشته باشد به یمن کمیت و کیفیت زندگی‌های منحصربه‌فردی است که توانسته‌است به صحنه بیاورد. ولی این به تنهایی کافی نیست. رمان نویس باید زندگی کلی را نیز حس کند، باید اثرش نشان دهنده جهان بینی خاص او باشد. هر یک از آفریده‌های رمان نویس واقعی همواره بیش و کم در اندیشه هستی و ماورای هستی است و شرح زندگانی هریک از این موجودات، بیش از آنکه تحقیقی درباره انسان باشد، پرسش اضطراب آمیزی درباره معنای زندگی است.)) آلبر کامو در مورد این کتاب چنین می‌نویسد: «... این مضمون بزرگ، انسان درافتاده در میان تاریخ و خداوند، در رمان خانواده‌ی تیبو، که در آن همه‌ی آدمها به سوی مصیبت تابستان 1914 راه می سپارند، به شیوه‌ی سنفونی‌ها همنوا می‌شود. چیزی هست که دیگر موضوع دین در پیشاپیش صحنه قرار ندارد. این موضوع در نخستین جلدهای رمان جریان دارد، اما رفته رفته که تاریخ سرنوشت افراد را در بر می‌گیرد محو می شود و بار دیگر به صورتی منفی در آخرین جلد رخ می‌نماید... احساس تاریخی (به هردو معنای «شور» و «رنج») امروز خالی از احساس وجود خداست یا، دست کم، چنین به نظر می‌رسد. به عبارت ساده‌ترمصائب تاریخی قرن بیستم نشان دهنده‌ی اضمحلال مسیحیت بورژوایی است. یکی از مصادیق نمونه‌ی این مطلب آن است که پدر خانواده‌ی تیبو که در نظر آنتوان مظهر مجسم دین است، درست پس از آنکه آنتوان بی‌اعتقادی خود را به وجود خدا اعلام می‌کند می‌میرد. در عین حال، جنگ عمومی در ذهن‌ها در‌می‌گیرد و جامعه‌ای که گمان می‌رفت بتواند در آن واحد تاجر و مسیحی باشد در خون غرق می‌شود...» (برگرفته از مقاله‌ی «روژه مارتن دوگار»،نوشته‌ی آلبرکامو،ترجمه‌ی منوچهر بدیعی)