نویسنده : میرطاهر موسوی، ملیحه شیانی در نگاه کلی با چهار نوع سرمایه‌ در جامعه روبرو هستیم، که هر کدام جایگاه و تأثیر خاص خود را دارند: سرمایه‌ی مادی،‌ سرمایهی طبیعی یا فیزیکی، سرمایه‌ی انسانی و سرمایه‌ی اجتماعی. بعضی از این مفاهیم در ذهن بشری مسبوق به سابقه بوده، برخی دیگر مفاهیم جدیدی هستند که اگر چه به لحاظ عملی در بطن جامعه وجود داشته‌اند، از حیث نظری به‌طور مستقیم کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. از جمله‌ی این موارد، سرمایهی انسانی و سرمایه‌ی اجتماعی است که شاید بیشترین توجه و تمرکز بر این مفاهیم از 1916 به اینطرف صورت گرفته است. عنوان سرمایهی اجتماعی اولین بار در سال 1916 توسط هانیفن معرفی و بیشتر در حوزهی تعلیم و تربیت و پس از آن در حوزه‌ی اقتصاد طرح شد. در کل حدود 30 تا 40 سال است که سرمایه‌ی اجتماعی به دغدغهی ‌حوزه‌های مختلف تبدیل شده است، به‌طوریکه در 20 سال گذشته بیشترین حجم تولید ادبیات را نسبت به گذشته به خود اختصاص داده است. در پاسخ به این پرسش که چرا سرمایهی اجتماعی در دو یا سه‌ دههی اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است، باید به دو نکته اشاره کرد: 1- گسست‌ها و شکاف‌هایی که به ویژه پس از جنگ جهانی دوم در جوامع مختلف به‌وجود آمد و به دنبال آن تمایل علم جامعه‌شناسی برای پاسخ به این گسست‌ها، 2- تأثیر چشم‌گیر سرمایه‌ی اجتماعی در برنامه‌ریزیهای اجتماعی و نقش آفرینش آن در فضای کوچکتر شدن دولت ها و گسترش حوزه عمومی و جامعه مدنی در جوامع.... برگرفته ازمقدمه‌ی کتاب