ویرژیل در گل سیزالپین در شمال ایتالیای کنونی زاده‌شد. برخی پژوهشگران تبار او را سلتی می‌دانند.[نیازمند منبع] او نخستین آموزش‌ها را هنگامی که پنج سال داشت دید. هنگامی که بزرگ‌تر شد او را به رم فرستادند و او در آنجا علم بدیع، پزشکی و ستاره‌شناسی آموخت. در ۴۲ (پیش از میلاد) و با رخدادهای پس از ترور ژولیوس سزار سربازانی که از حالت آماده‌باش به در آمده بودند کشتزار پدری ویرژیل را در نزدیکی مانتوا از دست خانواده ویرژیل به درآوردند. در این زمان ویرژیل سرودهای شبانی را سرود که در میانه دهه ۳۰ پیش از میلاد پخش‌شد. ویرژیل به زودی توانست پشتیبانی اوکتاوین را که سرگرم رزم با مارک آنتونی بود به دست آورد. با پایان سرودهای شبانی ویرژیل سال‌های ۳۷ تا ۲۹ (پیش از میلاد) را به سرایش ترانه‌های روستایی (گئورکیک) پرداخت و این مجموعه را به افتخار پشتیبان ادبیش نگاشت. در ۳۱ (پیش از میلاد) اکتاوین سرانجام مارک آنتونی را در جنگ آکتیوم شکست‌داد و از سنای روم آوازه آگوستوس را دریافت داشت. در این زمان وی از ویرژیل خواست تا حماسه‌ای در رسای رژیم وی بسراید. ویرژیل ده سال پایانی زندگیش را به نگارش انه‌اید پرداخت. وی با آگوستوس به یونان رفت. در میان راه وی دچار تب شد و در بندر بروندیسیوم مرد. با مرگ او نگارش انه‌اید ناتمام ماند. ویرژیل سپرده بود که نوشته‌اش را بسوزانند ولی آگوستوس فرمان داد که میرابرانش به خواست ویرژیل اعتنانکنند. انه‌اید در ادبیات کلاسیک رومی همان جایگاهی را دارد که ایلیاد و ادیسه در ادبیات کلاسیک یونان؛ و آن را می توان دنباله ای بر ایلیاد شمرد. ویرژیل انه‌اید را از آنجا آغاز می کند که هومر ایلیاد را با ویرانی و سوختن تراوا به پایان می برد . انه‌اید حماسه ملی رومیان است، انه بزرگزاده‌ای تراوایی بود که تبار مادریش به خدایان می رسید و پس از تباهی تراوا سفری پرما جرایی را بر پهنه ی دریا ها آغاز کرد؛ به کارتاژ، آنگاه به ایتالیا رفت ، مردمان لاتینرا به پیروزی رساند و فرمانروای مردمی شد که شایستگی های تراواییان را با توانهای لاتینیان در هم آمیخته بودند. داستان انه‌اید داستانی مردمی بود و رومیان انه اید را نیای رومولوس بنیانگذار شهر رم می شناختند ویرژیل از این داستان کهن حماسه ای پر شور ساخت که به روزگار امپراتوری ، پشتوانه تاریخی و اسطوره ای رومیان شد. استاد کزازی مترجم این اثر درباره‌ی انه‌اید چنین می‌‌گوید: انه اید در میان رومیان قابل سنجیدن با شاهنامه در تاریخ و فرهنگ ایران است. آنچنان که فرهنگ خویش را در گرو شاهنامه می بینیم انه اید برای رومیان همواره سرچشمه وکانون رومیان بوده است. قلمروهایی که انه اید در آن اثر نهاده گسترده تر از قلمرو ادب است. کمتر شاهکار ادبی را در جهان می شناسیم که چنین دامنه ای گسترده داشته باشد.