یکی از جالب ترین و پر ماجراترین وقایع تاریخ کشور هند. الماسی شگفت انگیز که به گفته برخی روایات تاریخی بر سر رب النوعی قرار داشته و با کسوف و خسوف تغییر رنگ می داده است . تنها جواهری که از غارت سپاهیان محمود قزنی در امان مانده است و دستور به محافظتش از سوی خدای ویشنو به برهمائیان الهام شده است و تاکید شده چنانچه این سنگ به دست فردی بیفتد روزگار او را سیاه خواهد کرد. ماجرایی که همگان از آن آگاه بودند اما کمتر کسی به آن معتقد بود. گزیده ای از کتاب : همینکه از اتاق خارج شدم تا سگ ها را دوباره ببندم، صدای فریاد و بعد صدای پائی که از پله ها با عجله پائین میامد مرا در جای خود میخکوب کرد. پنلوپ بود، که به دنبال من آمده بود. پدر، عجله کن. ترا به خدا عجله کن، الماس گم شده. چی، دیوانه شده ای؟ چی میگی؟ از الماس خبری نیست، ناپدید شده، بیا، بیا. سپس آستین کتم را گرفت و مرا به دنبال خود کشید و کشان کشان به اتاق نشیمن خانم ها برد. در آستانه در، خانم راشل با رنگ و روی پریده در آستانه ایستاده و در گنجه هندی هم باز بود. پنلوپ گفت: می بینی پدر. خودم دیشب شاهد بودم که خانم راشل آن را در گنجه گذاشت. خانم، پنلوپ دست میگه؟ با لحن و صدای عجیبی جواب دادند: بله، الماس ناپدید شده. پس از گفتن این جمله وارد اتاق خوابش شد و در را پشت سرش بست.