نویسنده : شهریار وقفی‌پور «رساله حاضر بناست به بهانه قرائت بوف کور که اولین رمان فارسی است، به حوزه نظریه ادبی سرک بکشد؛ حوزه ای ناسازگون و در ایران بدنام. چرا که هم اینک خیل عظیمی از نویسندگان آن را متهم می کنند که جلوی خلاقیت ادبی را گرفته است و جوانان امروزی به دلیل خواندن مقالاتی از او درباره پساساختارگرایی و پسامدرن خلاقیت را تعطیل کرده، بنا به دستورات تجویزی نظریات ادبی به شعر سراییدن و داستان نوشتن می پردازند. گفته هایی از این دست نشانه ترس جامعه ادبی ما از نظریه است. لیکن هرکسی که در ایران به نوعی مشغول نوشتن و خواندن باشد پس از مدتی به این موضوع پی می برد که اوضاع خراب است.»