گاهی بلند می‌شدم و به تماشای بام‌های پاریس می‌ایستادم و به خود می‌گفتم: «نگران نباش. قبلاً نوشته‌ای و حالا هم خواهی نوشت. همة کوششت باید بر این باشد که یک جمله حقیقی بنویسی. حقیقی‌ترین جمله ه‏ایی را که می‌دانی بنویس.» «پاریس، جشن بیکران» یادگار همینگوی از پاریس دهه 20 و ارزشمندترین بخش از دست‌نوشته‌‏های برجای مانده از اوست که اول‏ین بار پس از مرگش منتشر شد و به‏ سرعت در میان پرفروش‏‌ترین کتاب‏‌هایش جای گرفت. ماریو بارگاس یوسا کتاب را «طلسمی جادویی» می‌داند که «هر فصلش داستان کوتاهی است آراسته به حسن‏‌های بهترین داستان‌‏های همینگوی»؛ داستان‏‌هایی چنان سرزنده و شفاف که زندگی منظم و پرشتاب نویسنده‏‌شان را پیش چشم خواننده به تصویر میکشند، تصاویری از روزهایی که شهرت در گوشه و کنار پاریس در انتظار همینگویِ جوان بود.